Opolski Władysław

Władysław Opolski ur. się 15 maja 1915r. Obersedlitz (Czechosłowacja). Pochodził z rodziny urzędniczej. Ojciec jego, Stanisław, pracował w biurze notarialnym, matka, Maria, z domu Ignacy, prowadziła dom. W latach dwudziestych rodzina Opolskich przeniosła się do Lwowa, gdzie Władysław skończył gimnazjum. W latach 1932 – 1938 studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza na Wydziale Lekarskim. 11 października 1938r. uzyskał „stopień” lekarz, stanowiący nie tylko dowód ukończenia studiów, lecz uprawniający zarazem do ubiegania się o stopień doktorski.

Władysław Opolski już w latach studiów wykazał się wybitnymi uzdolnieniami. Od 1836r. pracował w charakterze ko asystenta w Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu Jana Kazimierza. Po ukończeniu studiów pozostał tam jako asystent, zapoznając się z technikami chirurgicznej, nie tylko asystując przy operacjach, lecz także wykonując je samodzielnie. Zajmował się też leczeniem pooperacyjnym pacjentów kliniki, oraz prowadził ambulatorium chirurgiczne. W lutym 1941r. został przeniesiony służbowo do pracy w powiecie Sambor, gdzie pracował do lipca 1944r. początkowo jako kierownik medycznego punktu wiejskiego we wsi Komartecz, później jako lekarz wolno praktykujący we wsi Czukiew. Trudne warunki pracy zmuszały go do olbrzymiego wysiłku. Pod koniec wojny objął stanowisko kierownika Polikliniki w Rudkach koło Lwowa.

Wyzwolenie Polski i widmo pozostania pod władzą radziecką wpłynął na jego decyzję wyjazdu do ojczyzny. 18 sierpnia 1945r. przybył do Koźla. Zatrudniony został a Szpitalu św. Antoniego w Kędzierzynie, na stanowisku lekarza ambulatoryjnego. W maju 1946r. został kierownikiem (później dyrektorem) szpitala. Dodatkowo od listopada tegoż roku przyjął na siebie obowiązki lekarza rejonowego Ubezpieczalni Społecznej.

W 1949r. zrezygnował pracy w Ubezpieczalni ze względu na ogromne przeciążenie pracą. Pisał wówczas „Jestem równolegle dyrektorem szpitala w Kędzierzynie, jedynym lekarzem w tym szpitalu, jedynym chirurgiem w pow. kozielskim, lekarzem Ubezpieczalni Społecznej, lekarzem rejonowym PKP, oraz na stałe /24 godziny na dobę/ pełnił pogotowie położniczo – chirurgiczne. Zapracowany, przemęczony rozlicznymi obowiązkami, ciężko się rozchorował. Dopiero wówczas Ubezpieczalnia Społeczna przydzieliła mu do pomocy dodatkowego lekarza rejonowego.

W. Opolski podczas swojego pobytu w Kędzierzynie związany był nieustannie ze Szpitalem św. Antoniego, gdzie przeprowadził wiele poważnych operacji, ratując życie setkom ludzi. Należał do grona najlepszych chirurgów w województwie opolskim. Od czerwca 1950r. był doktorem medycyny. Przyczynił się do wykształcenia kadry chirurgów.

Zmarł 11 maj 1980r.