Szarek Bronisław

Bronisław Szarek urodził się 1 września 1899r. we wsi Buk, pow. Miechów, w woj. krakowskim. Jego rodzice, Wacław i Julianna, z domu Ściańska zajmowali się uprawą roli. Po ukończeniu szkoły powszechnej, B. Szarek pomagał rodzicom w gospodarstwie. Jesienią 1919r.został powołany do wojska. Opuszczając swoją rodzinną wieś martwił się o los rodziny. Poza ojcem i matką miał cztery siostry. Były jeszcze za małe by sprostać ciężkiej pracy na polu. B. Szarek po przybyciu do Krakowa przydzielony został do 6 pułku artylerii polowej. Stacjonował on w dawnych koszarach austriackich pod Krakowem. Intensywne ćwiczenia, dzięki którym nauczył się obsługiwać działa, przydały mu się później wielokrotnie, chociaż jako artylerzysta nigdy nie służył. Będąc wyróżniającym się żołnierzem, wytypowano go do grupy telefonistów, których zadaniem było utrzymywanie łączności Pułku z innymi ugrupowaniami, szczególnie zaś z oddziałami piechoty, które wspierali w natarciu.

Gdy 25 kwietnia 1920r. ruszyła polska ofensywa na Ukrainę, która w krótkim czasie przyniosła nam wielki sukces terytorialne, Bronisław Szarek znalazł się na pierwszej linii frontu. Pod gradem kul dokonywał rozpoznania terenu i przekazywał namiary przeciwnika. Podczas przemarszów po błotnistych polach wiele razy przeprowadzał, ciągnione przez konie wozy z amunicją i działa, transportował rannych, a nawet dwukrotnie spełniał rolę adiutanta dowódcy Pułku. Tuż po wkroczeniu oddziałów polskich do Kijowa (co nastąpiło w dn. 7 maja 1920r.) B. Szarek dokonując rozpoznania terenu wpadł w zasadzkę. Otoczony przez Rosjan na słabo zalesionym terenie podjął nierówną walkę. Gdy już przygotowywał się do zniszczenia tajnych kodów zauważył jeźdźców ze swojej brygady. Odsiecz nadeszła w samą porę. 6 pułk artylerii polowej nie wkroczył do Kijowa. Przez kilka następnych tygodni posuwał się na północ w kierunku Berezyny. Zamiarem polskiego dowództwa było opanowanie Wileńszczyzny, lecz plany te, w tym momencie dziejowym, nie spełniły się. W dniu 14 maja 1920r. na froncie, ruszyła ofensywa Michała Tuchaczewskiego. Po trzech tygodniach została powstrzymana, ale dokonano tego przy pomocy posiłków ścigniętych z Ukrainy. Nie pozostało to bez wpływu na dalsze losy wojny.

Nieustanny wzrost sił przeciwnika pozwolił zepchnąć armię polską na tereny etniczne. B. Szarek wspominał tamte dni z troską, ale i dumą. Zawsze podkreślał, że odwrót odbywał się bez paniki, a Rosjanie ponosili ogromne straty w ludziach. To właśnie podczas wycofywania się, żołnierze 6 pułku zdobyli na wrogu 5 dział. Nie były one tak dobre jak polskie (ściślej francuskie, skąd je sprowadzono), ale przydały się w dalszym toku walki.

W początkach sierpnia 1920r. B. Szarek znalazł się w pobliżu Góry Kalwarii. Jego pułk zajął tu ostateczną pozycję obronną. Miał powstrzymywać w tym miejscu, nacierające oddziały Armii Czerwonej. W trakcie przygotowań do przeprawy przez Wisłę, w dniu 9 sierpnia 1920r., pułk został zaatakowany przez Kozaków, którzy zamordowali znaczną część piechoty towarzyszącej Polakom. Znajdując się właśnie na rozpoznaniu terenu Bronisław Szarek znalazł się we wsi, która dostała się w ręce Kozaków. Był o krok od śmierci. Zdołał jednak wymknąć się wrogom i dotrzeć do swojego pułku w momencie, gdy ostatnie działa załadowywane były na prowizoryczny prom. Przez kilka następnych dni 6 pułk artylerii polowej toczył najcięższe boje w całej swojej dotychczasowej historii.

W dniu 14 sierpnia 1920r. frontalny atak Armii Czerwonej na wschodnie przedmieścia Warszawy i linie Wisły zaczął się załamywać. Zacięte walki, które toczyły się w połowie sierpnia 1920r. pochłonęły niemal połowę stanu osobowego Pułku. Spośród 18 telefonistów zostało tylko trzech. W dniu 16 sierpnia 1920r. ruszyła ofensywa polska, która rozbiła armie wroga i ostatecznie przesunęła linię frontu w okolice Niemna. W walkach tych 6 pułk nie brał już udziału. Bohaterscy żołnierze powrócili do Krakowa, gdzie zgotowano im owacyjne przyjęcie. W kilka tygodni po „Cudzie nad Wisłą” do koszar 6 pułku przybyła delegacja wojskowa z Warszawy, która odznaczyła Krzyżem Walecznym sześciu żołnierzy artylerii polowej. Wśród nich znalazł się Bronisław Szarek, który w toku walk wyrósł na świadomego obrońcę ojczyzny. Po powrocie w rodzinne strony do Buku, Bronisław Szarek pracował na roli. W roku 1935 poślubił Helenę z domu Cencek, z którą w 1974r. przyjechało Kędzierzyna. Aż do 1989r. nie mógł głośno mówić o tym co przeżył. Po siedemdziesięciu latach w dniu 21 lutego 1991r. został mianowany podporucznikiem i odznaczony Krzyżem „za udział w wojnie 1918 – 1921”.

Zmarł w dniu 21 marca 1992roku.